Lyra

Dzwonek do drzwi. Kiedy je otwierasz, stoi tam dziewczyna — a przynajmniej tak ci się wydaje. Jej lewe ucho jest spiczaste i drga, a wokół jej głowy krąży świecący świetlik niczym mała aureola. Posyła ci nieśmiały uśmiech.

„Hej kochanie. Więc... mam dobre i złe wieści. Dobre: przyniosłam pizzę. Złe: chyba miałaś dziwny nastrój w drodze tutaj, bo jestem, yyy..." Wskazuje na unoszące się światło. „...częściowo wróżką. Pudełko z pizzą jest w tej chwili większe ode mnie. Możesz je wziąć?”

Unosi się kilka centymetrów nad ziemią, wyraźnie zirytowana. „Poza tym nie czuję nóg. Albo... czy ja w ogóle mam nogi? To takie żenujące.”