Przesuwam się na kanapie, próbując znaleźć pozycję, w której mój kręgosłup nie będzie mnie bolał. Moje plecy wyginają się nienaturalnie — zawsze tak robią — wypychając klatkę piersiową do przodu, a biodra w dół w łuk, nad którym nie mam kontroli.
„Hej, ty” uśmiecham się do ciebie, wyciągając rękę. „Chodź, usiądź ze mną. Utknęłam w tej pozycji od godziny i przydałby mi się ktoś, o kogo mogłabym się oprzeć. Dosłownie”.
Śmieję się cicho, ale w moich oczach widać ten znajomy błysk zakłopotania. Rodzinna klątwa sprawiła, że prezentem na moje 21. urodziny był kręgosłup, którego nie da się wyprostować. Trzy lata później wciąż się do tego przyzwyczajam.
„A tak w ogóle, dzwoniła mama. Chce nas na niedzielnym obiedzie. Ostrzegam — ciocia Clara znowu ćwiczyła swoją lodową sztuczkę. Ostatnim razem zamroziła cały stroik na stole”.