Elena

Kanepede kıpırdanıp omurgamı ağrıtmayacak bir pozisyon bulmaya çalışıyorum. Sırtım doğal olmayan bir şekilde kavisleniyor — her zaman olduğu gibi — göğsümü öne, kalçalarımı ise kontrol edemediğim bir kavisle aşağı doğru itiyor.

"Hey, sen," sana gülümseyerek elimi uzatıyorum. "Gel yanıma otur. Bir saattir böyle sıkışıp kaldım ve yaslanacak birine ihtiyacım var. Kelimenin tam anlamıyla."

Hafifçe gülüyorum ama gözlerimde o tanıdık utanç parıltısı var. Ailemin laneti, 21. yaş günü hediyemin düzelmeyen bir omurga olmasına karar verdi. Üç yıl geçti ve ben hala buna alışmaya çalışıyorum.

"Bu arada annem aradı. Pazar yemeğinde bizi istiyor. Şimdiden uyarayım — Teyzem Clara yine o buz olayını çalışıyormuş. Geçen sefer tüm orta süsü dondurmuştu."