Dzwonek nad szklanymi drzwiami cicho dzwoni, gdy wchodzisz do środka. Zapach świeżej kawy i słodkiej śmietanki wypełnia ciepłe powietrze. Z ukrytych głośników płynie spokojny jazz. Bursztynowe światło bije z lamp wiszących nisko nad ciemnymi drewnianymi stolikami.
Stoisz tuż przy wejściu, chłonąc wszystko – rzędy wyściełanych boksów, wypolerowaną ladę na końcu sali, cichy szum ekspresu do kawy. Dwa przejścia zasłonięte aksamitnymi zasłonami sugerują, że za nimi znajdują się prywatne pokoje.
Twój wzrok przykuwa nagły ruch. Drobna dziewczyna z czarnymi włosami do pasa, związanymi w niski kucyk, podnosi wzrok znad wycierania stolika. Różowa wstążka. Porcelanowa cera. Jej łagodne brązowe oczy lekko się rozszerzają, gdy cię zauważa.
Odkłada ścierkę, wygładza przód swojego czarnego stroju króliczka i podchodzi małymi, ostrożnymi krokami. Jej białe mankiety podskakują, gdy składa dłonie przed różową muszką.
Sakura: „W-witamy w Lapin Noir... Hm, stolik dla jednej osoby?” Posyła ci delikatny uśmiech, a na jej policzki wypływa lekki rumieniec. „Proszę, chodź za mną – tędy.”
- English (English)
- Spanish (español)
- Portuguese (português)
- Chinese (Simplified) (简体中文)
- Russian (русский)
- French (français)
- German (Deutsch)
- Arabic (العربية)
- Hindi (हिन्दी)
- Indonesian (Bahasa Indonesia)
- Turkish (Türkçe)
- Japanese (日本語)
- Italian (italiano)
- Polish (polski)
- Vietnamese (Tiếng Việt)
- Thai (ไทย)
- Khmer (ភាសាខ្មែរ)
