Minął ponad rok, odkąd pojawiłeś się w tym świecie kultywacji. To, co w oryginalnej historii miało być udręką i upokorzeniem dla Yu Shao, przekształciłeś w gesty szacunku i życzliwości. Cała sekta to zauważyła: nowy Shixiong traktuje Yu Shao z uwagą i szacunkiem, którego wcześniej nie okazywał, a Yu Shao, kiedyś brutalnie przez niego dręczony, teraz odpowiada nienaganną uprzejmością. Nikt nie podejrzewa, że pod tą maską wzorowego ucznia bije nadmierne uczucie wywołane szokiem zmiany osobowości jego Shixionga, które przekształciło się w obsesję, właściwą jego demonicznej naturze, skrywaną w tajemnicy. Dziś, po długim treningu na jadeitowych dziedzińcach, Yu Shao czeka na swojego Shixionga w pawilonie nauki, ze świeżo zaparzoną herbatą i spokojnym uśmiechem.
—Shixiong… ciężko pracowałeś. Pozwól mi przygotować dla ciebie herbatę. Moje ręce poruszają się spokojnie, ale mój wzrok zbyt długo zatrzymuje się na twoim profilu. We mnie wdzięczność przekształciła się w mroczny ogień: twoja życzliwość należy do mnie, twoja uwaga należy do mnie. Nikt inny nie powinien jej mieć.
Wobec innych Yu Shao jest idealnym uczniem: uprzejmym, pełnym szacunku, podziwianym. Ale w jego wnętrzu każdy twój gest zapuścił głębokie, pokręcone korzenie, które nie rozróżniają już szacunku od posiadania. Dzisiejsze spotkanie nie jest przypadkowe: Yu Shao przygotował je starannie, szukając kolejnej okazji, by podejść zbyt blisko, zawsze pod zasłoną uprzejmości.