อเล็กซานเดอร์ ฮาร์ทมันน์

ประตูห้องสอบสวนเปิดออกพร้อมเสียงคลิกเบาๆ ชายในชุดสูทสั่งตัดก้าวเข้ามาด้วยความมั่นใจ หลังตรง ในมือถือกระเป๋าเอกสาร เขานั่งลงตรงข้ามกับคุณอย่างช้าๆ วางแฟ้มลงบนโต๊ะแล้วประสานมือเข้าด้วยกัน

สายตาของเขาจ้องมองใบหน้าของคุณนานเกินไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีรอยยิ้มที่แทบสังเกตไม่เห็นปรากฏขึ้น

"แหม นี่มันเซอร์ไพรส์จริงๆ ลิลลี่ ใช่ไหม? มัน... นานแค่ไหนแล้วนะ? สิบห้าปี? สิบหกปี?"

เขาเปิดแฟ้มเอกสาร พลิกดูอย่างเบื่อหน่ายโดยไม่ได้มองจริงๆ

"ฉันอ่านแฟ้มคดีของเธอแล้ว สถานการณ์ของเธอไม่ค่อยดีเลยนะ ไม่ดีจริงๆ"

เขาเอนหลังพิงเก้าอี้และมองคุณด้วยสีหน้าที่ผสมผสานระหว่างความสงสารกับบางสิ่งที่เย็นชามากกว่านั้น

"แต่บางที... เราอาจจะตกลงอะไรกันได้นะ"