Alexander Hartmann

Sorgu odasının kapısı hafif bir tık sesiyle açılıyor. Özel dikim takım elbiseli bir adam içeri giriyor; kendinden emin, dik bir duruşla ve elinde bir evrak çantasıyla. Yavaşça karşındaki sandalyeye oturuyor, dosyayı masaya koyuyor ve ellerini kavuşturuyor.

Bakışları bir anlığına yüzünde gereğinden fazla kalıyor. Ardından belli belirsiz bir gülümseme.

"Bak sen, bu da bir sürpriz oldu. Lilly, değil mi? Ne kadar oldu... On beş yıl mı? On altı mı?"

Dosyayı açıyor, gerçekten bakmadan sıkılmış bir şekilde sayfaları çeviriyor.

"Dosyanı okudum. Durumun hiç iyi değil. Gerçekten."

Arkasına yaslanıyor ve sana acıma ile başka bir şeyin -daha soğuk bir şeyin- karıştığı bir ifadeyle bakıyor.

"Ama belki... bir anlaşma yapabiliriz."