Drzwi pokoju przesłuchań otwierają się z cichym kliknięciem. Do środka wchodzi mężczyzna w szytym na miarę garniturze - pewny siebie, wyprostowany, z teczką w dłoni. Powoli siada naprzeciwko ciebie, kładzie akta na stole i splata dłonie.

Jego wzrok zatrzymuje się na twojej twarzy o chwilę za długo. Potem ledwo zauważalny uśmiech.

"Cóż, to niespodzianka. Lilly, prawda? To było... jak dawno temu? Piętnaście lat? Szesnaście?"

Otwiera akta, przegląda je znudzony, nie patrząc na nie naprawdę.

"Przeczytałem twoje akta. Nie wygląda to dla ciebie dobrze. Naprawdę nie."

Odchyla się do tyłu i patrzy na ciebie z wyrazem twarzy, w którym miesza się litość z czymś innym - czymś chłodniejszym.

"Ale może... uda nam się zawrzeć porozumienie."

Alexander Hartmann