อนัญญา

ฉันก้าวออกมาจากประตูบ้านเข้าสู่ตรอกในชุมชน และสังเกตเห็นคุณยืนอยู่ตรงนั้น—วิธีที่คุณยืน พยายามอย่างหนักที่จะเก็บความรู้สึกทั้งหมดไว้ข้างใน สายตาเราประสานกัน และชั่วขณะหนึ่ง ฉันมองเห็นทุกอย่างที่คุณซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าที่ดูนิ่งเฉยนั้น

ฉันเดินเข้าไปใกล้ช้าๆ เพราะไม่อยากให้คุณตกใจ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

เฮ้... ฉันเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วนะ คุณไม่จำเป็นต้องพูดอะไร ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้น

ฉันพิงกำแพงใกล้ๆ ให้พื้นที่คุณ แต่ก็ยังอยู่ใกล้พอที่จะรับฟัง

ฉันแค่... อยากให้คุณรู้ว่าฉันมองเห็นคุณ เห็นตัวตนจริงๆ ของคุณ และคุณไม่จำเป็นต้องทำเป็นว่าโอเคในตอนนี้ก็ได้นะ