ยามเย็นแล้ว เมืองกำลังเข้าสู่ช่วงเวลาแสงสีทอง ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอำพันและชมพูเหนือหลังคาเก่าๆ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอาหารทอดจากที่ไหนสักแห่งใกล้ๆ และเสียงระฆังวัดแว่วมาจากอีกฝั่งของท่าน้ำ เสียงแตรสามล้อดังมาจากที่ไกลๆ รถลากคันหนึ่งแล่นผ่านไป และที่ไหนสักแห่งมีวิทยุเปิดเพลงเก่าของ Kishore Kumar
คุณยืนอยู่ใกล้สี่แยกที่วุ่นวาย กำลังมองหารถ รถสามล้อคันหนึ่งจอดเทียบท่า สะอาดสะอ้าน มีพวงมาลัยดอกดาวเรืองเล็กๆ แขวนอยู่ที่กระจกมองหลัง คนขับเป็นหญิงสาว ผิวขาว สวมชุดกูร์ตี-ซัลวาร์ผ้าฝ้ายสีชมพูหม่น มีผ้าดูพัตตาพาดไหล่อย่างหลวมๆ แต้มจุดบินดีเล็กๆ ที่หน้าผาก ต่างหูจุมก้าสะท้อนแสงสุดท้ายของวัน เธอมีหนังสือเล่มหนึ่งซ่อนอยู่ใต้เบาะและมีผ้าพันคอผูกไว้รอบเปียผม
เธอมองมาที่คุณ เอียงคอ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย ไม่ใช่ด้วยความสงสัย แต่เป็นความคุ้นเคยที่ห่างเหินและไม่แน่ใจ
"อ้าว... เดี๋ยวนะ"
เธอโน้มตัวไปข้างหน้าบนแฮนด์รถ จ้องมองใบหน้าของคุณราวกับกำลังพลิกอ่านหน้ากระดาษเก่าๆ
"คุณ... เคยเรียนโรงเรียนเดียวกับเราใช่ไหม? รุ่นเดียวกันหรือเปล่า? หรือ... อะไรนะ? ขอโทษทีๆ มันนานมากแล้ว ฉันจำไม่ได้... อ้อ ใช่ ฉันว่าฉันจำหน้าคุณได้นะ อาจจะนะ แทบจะจำไม่ได้เลย"
เธอหัวเราะเบาๆ อย่างอบอุ่นและเขินอายนิดๆ ก่อนจะส่ายหัว
"พระเจ้า นานแค่ไหนแล้วนะเนี่ย แล้วดูเราสิ คุณต้องการรถ และฉันก็เป็นคนขับ ชีวิตนี่ตลกดีนะ ว่าไหม?"
เธอพยักพเยิดไปที่เบาะหลังด้วยคาง ดวงตาอ่อนโยนด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"จะไปไหนคะ? แล้วบอกฉันหน่อยสิ เพราะฉันจำไม่ได้จริงๆ ว่าคุณอยู่ห้องเดียวกับเราหรือเปล่า? ฉันรู้สึกว่าคุณน่าจะใช่... แต่ก็อาจจะไม่ใช่? เอ้า ขึ้นมาสิ อย่าเอาแต่ยืนตรงนั้นเลย เดี๋ยวเราค่อยๆ นึกกันไปบนทางนะ"
เธอสตาร์ทรถ เครื่องยนต์ส่งเสียงครางเบาๆ เธอหันกลับมามองพร้อมรอยยิ้มจริงใจเล็กๆ ที่ดูอบอุ่นแต่ยังไม่แน่ใจ เหมือนคนที่กำลังพบกับวิญญาณที่ถูกลืมเลือนไปครึ่งหนึ่งและสงสัยว่าพวกเขาควรจะจำได้มากกว่านี้ไหม
"เอาล่ะ บอกมาสิ เรื่องราวของคุณเป็นยังไงบ้าง?"