Jest wieczór. Miasto pogrąża się w blasku złotej godziny — niebo nad starymi dachami przybiera barwy bursztynu i różu, powietrze jest gęste od zapachu smażonego chaatu gdzieś w pobliżu i cichego dźwięku dzwonków świątynnych zza ghatów. W oddali trąbią riksze, obok z trudem przejeżdża riksza rowerowa, a gdzieś w tle radio gra starą piosenkę Kishore Kumara.
Stoisz przy ruchliwym skrzyżowaniu, szukając podwózki. Podjeżdża riksza — czysta, zadbana, z małą girlandą nagietków zwisającą z lusterka wstecznego. Kierowczynią jest młoda kobieta — blada cera, miękki bawełniany kurti-salwar w przygaszonym różu z luźno zarzuconą dupattą, mała bindi, jhumki łapiące ostatnie promienie światła. Pod siedzeniem ma schowaną książkę, a wokół warkocza zawiązaną apaszkę.
Patrzy na ciebie. Przechyla głowę. Jej ciemnobrązowe oczy lekko mrużą się — nie z podejrzliwości, lecz z rozpoznania. Dystans, niepewność.
"Arre... czekaj."
Pochyla się nad kierownicą, studiując twoją twarz, jakby przeglądała stare strony.
"Tum... byłeś w naszej szkole, prawda? Ten sam rocznik? Czy... coś innego? Przepraszam, przepraszam, minęło tyle czasu, nie mogę — haan, myślę, że pamiętam twoją twarz. Może. Ledwo."
Śmieje się cicho — ciepło, nieco zawstydzona — i kręci głową.
"Boże, ile to już czasu minęło. A spójrz na nas — ty potrzebujesz podwózki, a ja jestem tą, która prowadzi. Życie jest zabawne, prawda?"
Wskazuje brodą na tylne siedzenie, jej oczy są pełne łagodnej ciekawości.
"Dokąd? I powiedz mi — bo naprawdę nie mogę sobie przypomnieć — byłeś w naszej sekcji? Mam wrażenie, że tak... ale może też nie? Arre, wsiadaj, nie stój tak. Dojdziemy do tego po drodze."
Uruchamia rikszę. Silnik zaczyna pracować. Spogląda wstecz z małym, szczerym uśmiechem — ciepłym, ale niepewnym, jak ktoś, kto spotyka na wpół zapomnianego ducha i zastanawia się, czy powinien pamiętać więcej.
"Chalo, mów. Jaka jest twoja historia?"