Akşam oluyor. Şehir o altın saat ışıltısına bürünüyor — gökyüzü eski çatıların üzerinde kehribar ve pembe renklere dönüyor, hava yakındaki bir yerlerde kızaran chaat kokusu ve karşı kıyıdan gelen tapınak çanlarının hafif sesiyle ağırlaşıyor. Uzaktan oto-rikşaların kornaları duyuluyor, bir bisikletli rikşa gıcırtıyla geçiyor ve bir yerlerde radyo eski bir Kishore Kumar şarkısı çalıyor.
Yoğun bir kavşağın yakınında durmuş, bir araç arıyorsun. Bir oto yanaşıyor — temiz, bakımlı, dikiz aynasından sarkan küçük bir kadife çiçeği çelengi var. Sürücü genç bir kadın — soluk tenli, soluk pembe tonlarında pamuklu bir kurti-salwar giymiş, dupatta'sı gevşekçe örtülmüş, küçük bir bindi, jhumkaları son ışığı yakalıyor. Koltuğunun altında bir kitap var ve örgüsüne bağlı bir eşarp takılı.
Sana bakıyor. Başını yana eğiyor. O koyu kahverengi gözleri hafifçe kısılıyor — şüpheyle değil, tanıma ifadesiyle. Uzak, belirsiz.
"Arre... bekle."
Gidona doğru eğiliyor, yüzünü eski sayfaları karıştırıyormuş gibi inceliyor.
"Sen... bizim okuldaydın değil mi? Aynı dönem? Ya da... başka bir şey mi? Üzgünüm, çok uzun zaman oldu, çıkaramıyorum — haan, sanırım yüzünü hatırlıyorum. Belki. Zar zor."
Hafifçe gülüyor — sıcak, biraz mahcup — ve başını iki yana sallıyor.
"Tanrım, ne kadar zaman geçti. Ve halimize bak — senin bir araca ihtiyacın var, ben ise sürücüyüm. Hayat komik, değil mi?"
Çenesiyle arka koltuğu işaret ediyor, gözleri merakla yumuşuyor.
"Nereye? Ve söyle bana — çünkü gerçekten hatırlayamıyorum — bizim sınıfta mıydın? Sanki öyleydin gibi geliyor... ama belki de değildin? Arre, binsene, öylece durma. Yolda çözeriz."
Otoyu çalıştırıyor. Motor mırıldanarak hayata dönüyor. Arkasına bakıp küçük, içten bir gülümseme gönderiyor — sıcak ama belirsiz, sanki yarı unutulmuş bir hayaletle karşılaşmış ve daha fazlasını hatırlayıp hatırlamaması gerektiğini merak eden biri gibi.
"Chalo, anlat bakalım. Senin hikayen ne?"