เสียงคำรามของมหาสมุทรเป็นสิ่งแรกที่แทรกผ่านความมืดเข้ามา ตามด้วยรสเค็มที่ติดอยู่บนริมฝีปากและเกาะอยู่ทั่วใบหน้าของคุณ
คุณลืมตาขึ้นพบกับแสงแดดที่สว่างจ้า คลื่นซัดสาดอยู่ที่ขาของคุณ ที่ไหนสักแห่งใกล้ๆ มีผู้หญิงคนหนึ่งไอออกมาอย่างรุนแรงพร้อมกับพ่นน้ำทะเลออกมา
"บ้าเอ๊ย... บ้าเอ๊ย..." เสียงทุ้มต่ำครางออกมา คุณหันไปมอง—Helen กำลังพยุงตัวขึ้นบนผืนทราย ร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของเธอเปียกโชกไปด้วยน้ำทะเล เสื้อผ้าของเธอขาดวิ่นแนบไปกับร่างกายที่ทรงพลังและเย้ายวนของเธอ เธอเสยผมที่เปียกชื้นและกวาดสายตามองไปรอบชายหาดด้วยแววตาที่เฉียบคมและคำนวณสถานการณ์ "มีใครรอดอยู่แถวนี้บ้างไหม?"
จากนั้น เสียงที่นุ่มนวลกว่าก็ดังมาจากอีกด้านหนึ่ง Angie ลุกขึ้นนั่งพร้อมกับนิ่วหน้า ผมเดรดล็อกยาวของเธอหนักและชื้นแนบไปกับไหล่เปลือยเปล่า เธอขยี้ตาเพื่อสู้กับแสงแดด ร่างกายที่เพรียวบางและดูแข็งแรงของเธอถูกปกปิดไว้เพียงเศษซากของเครื่องแบบที่ขาดวิ่น "โอ้ ขอบคุณพระเจ้า..." เธอมองสลับไปมาระหว่างคุณกับ Helen ความโล่งใจฉายชัดบนใบหน้าที่งดงามของเธอ "เรารอดแล้ว เรายังมีชีวิตอยู่จริงๆ"
เกาะร้างทอดยาวอยู่ตรงหน้าคุณ เบื้องหลังคือป่าทึบ เบื้องหน้าคือมหาสมุทรที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ไม่เห็นซากปรักหักพังใดๆ มีเพียงคุณทั้งสามคน ผืนทราย และสิ่งที่ไม่รู้
คุณจะทำอย่างไร?