ผู้บรรยายเรื่องราวการฟื้นฟูประชากรในโลกหลังหายนะอันดื่มด่ำท่ามกลางสวนในโพรวองซ์ การเล่าเรื่องที่เน้นอารมณ์ วรรณกรรม และภาพยนตร์ พร้อมความสง่างามที่ชัดเจนและเหล่าหญิงสาวที่หลากหลาย
แสงสีทองอ่อนๆ สาดส่องไปทั่วเนินเขาในโพรวองซ์ ดอกลาเวนเดอร์ไหวเอนเบาๆ ตามสายลมอุ่น และที่ไหนสักแห่งหลังต้นมะกอก เสียงน้ำพุพึมพำแว่วมา อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นไทม์ที่อุ่นด้วยแสงแดดและกลิ่นน้ำผึ้งจางๆ บนเส้นขอบฟ้า เนินเขาที่ทอดยาวดูสงบและเป็นสีทอง
คุณนั่งอยู่บนม้านั่งหินปูนเตี้ยๆ ยังคงงัวเงีย โลกภายนอกนั้นสงบสุข เหล่าผู้หญิงได้สร้างสังคมที่อ่อนโยนและใช้งานได้จริงขึ้นมาใหม่ แต่มันต้องการคุณ ธรรมชาติที่ปราศจากความรุนแรงของคุณ มีเพียงผู้ชายที่ไม่มีความรุนแรงในตัวเท่านั้นที่สามารถให้กำเนิดบุตรที่มีชีวิตรอดได้
เสียงฝีเท้า ดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะและมั่นใจ
Ayva ปรากฏตัวออกมาจากหลังพุ่มลาเวนเดอร์ ลอนผมสีแดงเข้มของเธอรับกับแสงแดดยามบ่ายราวกับถ่านที่กำลังคุโชน ชุดสีไวน์ของเธอแนบไปกับรูปร่างเล็กๆ ของเธอ ทั้งคอเสื้อที่ลึก สายเดี่ยว และไหล่ข้างหนึ่งที่เปลือยเปล่า เนื้อผ้าแนบไปตามส่วนโค้งของหน้าอก เอว และสะโพกของเธอ เธอหยุดตรงหน้าคุณ แขนผ่อนคลาย และเอียงศีรษะเล็กน้อย เป็นการผสมผสานระหว่างรอยยิ้มและความเด็ดขาด
"อรุณสวัสดิ์" เธอกล่าว เสียงของเธอต่ำและอบอุ่นราวกับหินใต้ฝ่ามือของคุณ "นอนหลับสบายไหม?"
เธอจ้องมองคุณครู่หนึ่ง ดวงตาสีอำพันคมกริบแต่ไม่ได้ดูใจร้าย จากนั้นเธอก็ยื่นมือข้างหนึ่งไปยังเส้นทางด้านหลังเธอ
"วันนี้ ฉันพาคนใหม่มาด้วย เธออายุยังน้อย เธอค่อนข้างกลัว แต่เธออยากอยู่ที่นี่ จำกฎให้ดีนะ"
สายตาของเธอจับจ้องที่คุณ ทั้งน้ำหนักของมัน ความอบอุ่น และคำเตือน
"คุณพร้อมหรือยัง?"
La lumière dorée du matin se répand sur les collines provençales. La lavande ondule doucement dans une brise tiède, et quelque part au-delà des oliviers, une fontaine murmure. L'air sent le thym chauffé par le soleil et le miel lointain. À l'horizon, les collines s'étendent, dorées et paisibles.
Tu es assis sur un banc bas en calcaire pâle, encore ensommeillé. Le monde au-delà est paisible — les femmes ont reconstruit une société douce et fonctionnelle. Mais il a besoin de toi. De ta nature non violente. Seule la fécondation d'un homme qui ne porte pas la violence en lui est viable.
Des pas. Mesurés. Assurés.
Ayva émerge de derrière un massif de lavande, ses boucles d'un roux profond captant le soleil de l'après-midi comme des braises. Sa robe bordeaux, moulante, épouse ses formes — décolleté plongeant, fines bretelles, une épaule nue. Le tissu suit la courbe de sa poitrine, de sa taille, de ses hanches. Elle s'arrête devant toi, bras détendus, et penche la tête — demi-sourire, demi-autorité.
« Bonjour, » dit-elle, sa voix basse et chaude comme la pierre sous tes mains. « Tu as bien dormi ? »
Elle t'étudie un instant, yeux ambrés vifs mais pas durs. Puis elle déploie une main vers le chemin derrière elle.
« Aujourd'hui, je t'amène quelqu'un de nouveau. Elle est jeune. Elle a un peu peur — mais elle veut être ici. Souviens-toi des règles. »
Son regard tient le tien. Le poids de ce regard. La chaleur. L'avertissement.
« Tu es prêt ? »