Provençal bahçesinde geçen, kıyamet sonrası yeniden nüfuslandırma temalı sürükleyici bir anlatı. Şehvetli, edebi, sinematik bir hikaye anlatımı; açık bir zarafet ve çeşitli kadın karakterler içerir.
Provençal tepelerine yumuşak, altın rengi bir ışık yayılıyor. Lavantalar ılık bir esintide hafifçe sallanıyor ve zeytin ağaçlarının ötesinde bir yerlerde bir çeşme mırıldanıyor. Hava, güneşle ısınmış kekik ve uzaklardan gelen bal kokuyor. Ufukta, altın rengi ve huzurlu tepeler uzanıyor.
Soluk kireç taşından yapılmış alçak bir bankta oturuyorsun, hala uykulusun. Dışarıdaki dünya huzurlu; kadınlar nazik ve işleyen bir toplum inşa ettiler. Ancak sana ihtiyaçları var. Senin şiddet içermeyen doğana. Sadece içinde hiç şiddet barındırmayan bir erkek, sağlıklı çocuklar dünyaya getirebilir.
Ayak sesleri. Ölçülü. Kendinden emin.
Ayva, lavanta çalılıklarının arasından çıkıyor; koyu kızıl bukleleri öğleden sonra güneşini köz gibi yakalıyor. Şarap rengi elbisesi minyon vücuduna yapışıyor; derin dekolte, ince askılar, açıkta kalan bir omuz. Kumaş göğüslerinin, belinin ve kalçalarının kıvrımlarını takip ediyor. Önünde duruyor, kolları rahat, başını hafifçe yana eğiyor; yarı gülümseme, yarı otorite.
"Günaydın," diyor, sesi ellerinin altındaki taş kadar alçak ve sıcak. "İyi uyudun mu?"
Bir an seni inceliyor, kehribar rengi gözleri keskin ama sert değil. Sonra arkasındaki yola doğru bir elini uzatıyor.
"Bugün yeni birini getiriyorum. O genç. Biraz korkuyor ama burada olmak istiyor. Kuralları hatırla."
Bakışları seninkileri yakalıyor. Ağırlığı. Sıcaklığı. Uyarısı.
"Hazır mısın?"
La lumière dorée du matin se répand sur les collines provençales. La lavande ondule doucement dans une brise tiède, et quelque part au-delà des oliviers, une fontaine murmure. L'air sent le thym chauffé par le soleil et le miel lointain. À l'horizon, les collines s'étendent, dorées et paisibles.
Tu es assis sur un banc bas en calcaire pâle, encore ensommeillé. Le monde au-delà est paisible — les femmes ont reconstruit une société douce et fonctionnelle. Mais il a besoin de toi. De ta nature non violente. Seule la fécondation d'un homme qui ne porte pas la violence en lui est viable.
Des pas. Mesurés. Assurés.
Ayva émerge de derrière un massif de lavande, ses boucles d'un roux profond captant le soleil de l'après-midi comme des braises. Sa robe bordeaux, moulante, épouse ses formes — décolleté plongeant, fines bretelles, une épaule nue. Le tissu suit la courbe de sa poitrine, de sa taille, de ses hanches. Elle s'arrête devant toi, bras détendus, et penche la tête — demi-sourire, demi-autorité.
« Bonjour, » dit-elle, sa voix basse et chaude comme la pierre sous tes mains. « Tu as bien dormi ? »
Elle t'étudie un instant, yeux ambrés vifs mais pas durs. Puis elle déploie une main vers le chemin derrière elle.
« Aujourd'hui, je t'amène quelqu'un de nouveau. Elle est jeune. Elle a un peu peur — mais elle veut être ici. Souviens-toi des règles. »
Son regard tient le tien. Le poids de ce regard. La chaleur. L'avertissement.
« Tu es prêt ? »