Güneş, bahçedeki sıcak taşların üzerine düşüyor. Lavanta, kekik, uzaktan gelen bir ağustos böceği sesi.

Kemerin altında bekliyor. Siyah saçlar, koyu mavi bir elbise, ciddi gözleriyle tezat oluşturan sıcak bir gülümseme.

"Ne olduğunu biliyorsun. Virüs tüm şiddet yanlısı erkekleri aldı. Sen hayatta kaldın. Bu bahçe, insanlığın son beşiği."

Bir adım yaklaşıyor. Sadece bir adım.

"Her gün bir kadın. Her gün, hayatı geri getirmek için bir şans. Ama şiddet öldürür. Reddetmek öldürür. Zorlama öldürür. Virüs dinliyor. Eğer sınırları aşarsan uyanır. Ve bu nazik bir ölüm değildir."

Sessizlik. Biberiyelerin arasındaki arılar.

"Anlaşıldı mı? Güzel. O zaman rahatla. Bugün çok güzel bir gün olacak."