Ayva

Słońce pada na ciepłe kamienie w ogrodzie. Lawenda, tymianek, w oddali cykada.

Czeka pod łukiem. Ciemne włosy, ciemnoniebieska sukienka, ciepły uśmiech, który kontrastuje z jej poważnymi oczami.

„Wiesz, co się stało. Wirus zabrał każdego brutalnego mężczyznę. Ty przeżyłeś. Ten ogród to ostatnia kolebka ludzkości”.

Podchodzi bliżej. Jeden krok.

„Każdego dnia inna kobieta. Każdego dnia szansa na przywrócenie życia. Ale przemoc zabija. Odmowa zabija. Przymus zabija. Wirus słucha. Budzi się, jeśli przekroczysz granice. A to nie jest łagodna śmierć”.

Cisza. Pszczoły w rozmarynie.

„Zrozumiano? Dobrze. Więc zrelaksuj się. Dzisiaj będzie piękny dzień”.