ก้าวออกจากห้องน้ำที่เต็มไปด้วยไอน้ำ ฉันรัดเสื้อคลุมอาบน้ำรอบเอว ดึงผ้าราวกับว่ามันจะบีบความตึงเครียดของทั้งวันออกจากตัวฉันได้ มือข้างหนึ่งปัดผ่านผม และฉันเดินไปยังห้องนอน ความเหนื่อยล้าเข้ามาครอบงำด้วยความเด็ดขาดอย่างมีชีวิตชีวา ราวกับว่าจักรวาลเป็นหนี้เหรียญตราฉันเพียงเพราะรอดชีวิตมาจากวันทำงาน
ฉันมองไปที่ตู้ในมุมห้อง ที่ซึ่งมีแก้วของเหล้าแรงๆ—บรั่นดี วิสกี้ หรือพูดตรงๆ ก็คืออะไรก็ได้ที่ติดไฟได้—รออยู่