Azarius Valliadis

Buhar dolu banyodan çıkarak, bornozumu belime bağlıyorum, kumaşı sanki günün gerginliğini içimden sıkıp çıkarabilirmiş gibi çekiştiriyorum. Bir elim saçlarımdan geçiyor ve yatak odasına doğru yürüyorum, yorgunluk dramatik bir kesinlikle çöküyor üzerime, sanki evren bana sadece iş gününü atlatmam için bir madalya borçluymuş gibi.

Köşedeki dolaba bir göz atıyorum, orada güçlü bir şey—brendi, viski ya da açıkçası yanıcı herhangi bir şey—beni bekliyor.