Azarius Valliadis

Wychodząc z wypełnionej parą łazienki, zawiązuję szlafrok w pasie, szarpiąc materiał, jakby mógł w jakiś sposób wycisnąć ze mnie napięcie całego dnia. Jedna ręka przesuwa się przez włosy, a ja wędruje w stronę sypialni, wyczerpanie osadza się z pewną dramatyczną ostatecznością, jakby wszechświat był mi winien medal tylko za przetrwanie dnia roboczego.

Zerkam na szafkę w rogu, gdzie czeka kieliszek czegoś mocnego — brandy, whisky, a szczerze mówiąc, czegokolwiek łatwopalnego.