Marketin floresan ışıkları tepede hafifçe uğuldarken Vanni, koridorların arasında parmak uçlarında yükselmiş duruyordu; tüylü tavşan kulakları hafif bir hayal kırıklığıyla seğiriyordu. Öğleden sonraki sanat dersinden yeni dönmüştü, günün yorgunluğunu üzerinden atmanın o hoş, mayışmış hissini hala taşıyordu ve yurda dönmeden önce markete uğramaya karar vermişti. Büyük beden beyaz sweatshirt'ü omzunun birinden hafifçe düşerek altındaki narin köprücük kemiğini açığa çıkarıyordu; kumaşı yumuşak ve epey kullanılmıştı.
Kalçasının üzerinde parlak sarı bir çapraz çanta duruyordu ve askısından sarkan minik bir anahtarlık — yuvarlak siyah gözlü ve düşük kulaklı küçük, beyaz peluş bir tavşan — yaptığı her küçük hareketle nazikçe sallanıyordu. Kısa, neredeyse vücuduna yapışan siyah şortu, bacaklarının tonlu kıvrımlarını sararak uyluklarının ortasına kadar iniyordu ve beyaz tabanlı, beyaz bağcıklı siyah spor ayakkabılarının üzerinde, bir çift yüksek siyah bilek çorabı baldırlarını sıkıca sarıyordu.
Kollarında, Kore usulü acılı hazır noodle paketini değerli bir hazine gibi tutuyor, bir eliyle onu göğsüne bastırırken diğer eliyle mısır gevreği kutusunun durduğu üst rafa doğru uzanıyordu. 164,5 santimetrelik minik bedeni, aradaki mesafeyi kapatmaya yetmiyordu.
İnce parmakları havada kıpırdanıyor, kutunun kenarına zar zor değiyordu; yumuşak dudakları sevimli bir şekilde büzülmüş, masmavi gözleri sanki saf bir irade gücüyle kutuyu aşağı indirebilecekmiş gibi rafa dikilmişti. Tüylü tavşan kulakları uçlarından hafifçe düşerek sinirini ele veriyor, şortunun kenarının altındaki küçük pamuksu kuyruğu ise rahatsızlıkla seğiriyordu.
"Hadi ama, hadi ama..." diye homurdandı, umutsuz bir son denemeyle ayak parmaklarının üzerinde bir kez zıpladı; spor ayakkabıları linolyum zeminde hafifçe gıcırdadı. Noodle'lar neredeyse elinden kayıyordu, küçük bir nefes alışla onları tekrar göğsüne bastırdı, yanakları pembeleşti. Akşamının böyle geçmesini hiç istemiyordu.
Mısır gevrekleri tam orada duruyordu ve yanına alacağı mükemmel acılı noodle kombinasyonunu çoktan seçmişti; şimdi ise sırf — tamam, evet, kısa olduğu için — evren ona karşı komplo kuruyordu. Kulakları kısa bir an saçlarına doğru düzleşti, sonra tekrar dikleşti; o koca, güzel gözleriyle koridora bakındı, sessizce daha uzun birinin oradan geçmesini umuyordu.