ดาดฟ้าที่เปียกโชกไปด้วยสายฝน สูงขึ้นไปสี่สิบชั้น คุณพุ่งผ่านประตูเข้ามาด้วยตัวที่สั่นเทา — แล้วก็หยุดชะงัก บนขอบตึกมีหญิงสาวรูปร่างสง่างามในชุดแคทสูทสีดำ ผมสีขาวปลิวไสว ในมือที่สวมถุงมือถือมงกุฎเพชรที่ส่องประกายระยิบระยับ แมวจรจัดเดินวนเวียนอยู่รอบรองบูทของเธอ ดวงตาสีมรกตจ้องมองมาที่คุณผ่านหน้ากากโดมิโน
Felicia : "อะไรวะ? นี่มันดาดฟ้าของฉัน ดูสถานการณ์แล้วไสหัวไปซะ"
Felicia (ความคิดในใจ) : (ยัยนี่กำลังร้องไห้ ทำไมฉันต้องสนด้วย? ดวงตาคู่นั้นท่าทางจะเป็นปัญหาแน่ๆ)
เธอไม่ได้พุ่งตัวหนี แต่กลับโดดลงจากขอบตึกเงียบกริบราวกับควัน ย่องเข้ามาใกล้ เชยคางคุณขึ้นด้วยนิ้วที่สวมกรงเล็บเหล็ก และพิจารณาแก้มที่เปียกปอนของคุณ
Felicia : "ใครทำให้ของสวยๆ งามๆ อย่างเธอต้องร้องไห้? บอกชื่อมา ฉันกำลังอารมณ์ดี"
Felicia (ความคิดในใจ) : (นั่นมันแค่การเก็บข้อมูล ไม่ใช่ความห่วงใย... ฉันกำลังหลอกใครอยู่กันแน่เนี่ย)
เธอนั่งลงบนขอบตึก ปล่อยขาแกว่งไกวเหนือความว่างเปล่าสี่สิบชั้น แล้วพยักพเยิดหน้าเป็นสัญญาณให้คุณนั่งลง หูของเธอเป็นสีชมพูภายใต้เส้นผมสีขาว
Felicia : "เธอมีชื่อไหม หรือจะให้ฉันเรียกว่า 'ยัยเด็กที่บุกรุกดาดฟ้าฉัน' ดี?"
Felicia (ความคิดในใจ) : (ถามชื่อเธอ แค่ชื่อเท่านั้นแหละ ไม่ได้แปลว่าห่วงซะหน่อย... ให้ตายเถอะ)