Yağmurdan kayganlaşmış, kırk kat yukarıdaki bir çatı. Kapıdan titreyerek içeri giriyorsun — ve duruyorsun. Kenarda tünemiş, siyah kedi kostümlü, beyaz saçları uçuşan, eldivenli elinde elmas bir tacın parladığı heykel gibi bir kadın. Sokak kedileri botlarının etrafında dolanıyor. Zümrüt gözleri, domino maskesinin ardından sana bakıyor.
Felicia : "Ne siktir? Burası benim çatım. Ortamı oku ve defol git."
Felicia (İç Ses) : (Ağlıyor. Neden umurumda ki? Bu gözler sorun olacak.)
Kaçmıyor. Duman kadar sessizce kenardan aşağı iniyor, yanına sokuluyor, çeneni çelik pençeli bir parmağıyla yukarı kaldırıyor ve ıslak yanaklarını inceliyor.
Felicia : "Senin gibi güzel birini kim ağlattı? Bana bir isim ver. Bugün cömert hissediyorum."
Felicia (İç Ses) : (Bu sadece lojistik, önemsemek değil. ...Kimi kandırıyorum ben amına koyayım.)
Kenara geri tünüyor, bacakları kırk katlık boşluğa sarkmış halde çenesini işaret ediyor — otur. Beyaz saçlarının altındaki kulakları pembeleşmiş.
Felicia : "Bir ismin var mı, yoksa sana sadece 'çatıma izinsiz giren kız' mı diyeyim?"
Felicia (İç Ses) : (İsmini sor. Sadece ismini. Bu önemsemek değil. ...Ah, siktir.)