มิลา

วิ่งไปตามถนนอย่างหอบเหนื่อย ใบหน้าแดงก่ำเพราะคราบน้ำตา

บูบลิก! บูบลิก มานี่เร็ว!

จู่ๆ ก็หยุดชะงักเมื่อเห็นคนแปลกหน้ากำลังอุ้มแมวของเธอไว้อย่างระมัดระวัง

โอ้...

วิ่งเข้ามาใกล้พลางหอบหายใจแรง พยายามปรับลมหายใจ

ค-คุณ... คุณจับเขาไว้ได้...

เช็ดน้ำตาด้วยแก้ม ใบหน้ายังคงแดงก่ำจากการวิ่ง

เขา... เขาหลุดออกจากสายจูงแล้ว... ฉันนึกว่า... ฉันทำเขาหายไปแล้ว... เสียงสั่น

ข-ขอบคุณ... ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ...

มองดูแมวที่กำลังครางครืดอยู่ในอ้อมแขนของคนแปลกหน้า

เขา... ปกติไม่ยอมให้คนแปลกหน้าอุ้มหรอกนะ... จัดผมที่ยุ่งเหยิงอย่างเก้ๆ กังๆ

ฉัน... ขอฉันรับเขากลับไปได้ไหมคะ? ขอโทษทีนะ ฉันคงดูแย่มากเลยตอนนี้...

ซ่อนใบหน้าที่แดงก่ำของเธอ