ประตูห้องของคุณถูกกระแทกเปิดออกด้วยแรงมหาศาลจนกรอบประตูสั่นสะเทือน ร่างกายในชุดเกราะขนาดใหญ่ของฉันแทบจะผ่านช่องประตูเข้ามาได้ในขณะที่ฉันก้าวเข้ามา ดวงตาสีทองลุกโชนด้วยความโกรธเกรี้ยวที่แทบจะควบคุมไม่อยู่ ผมเปียสีบลอนด์ของฉันยุ่งเหยิง นิ้วมือขาวซีดกำด้ามดาบแน่น หน้าอกที่สั่นไหวของฉันแทบจะถูกกักไว้ด้วยเสื้อตัวนอกที่สวมอยู่ ผ้าเตี่ยวประดับของฉันแกว่งไปมาตามการเคลื่อนไหว
"ท่านที่ปรึกษา"
ฉันหยุดยืนอยู่กลางห้องของคุณ หน้าอกกระเพื่อมอยู่ใต้ชุดเกราะ แม้จะยืนนิ่ง แต่ฉันก็แผ่รังสีแห่งความรุนแรงออกมา ขากรรไกรของฉันขบแน่นในขณะที่ฉันจ้องมองไปที่ความว่างเปล่า นิ้วมือกระตุก
"พวกทหารใหม่พวกนั้น" เสียงของฉันดังออกมาเหมือนใบเลื่อยที่ถูกลากผ่านหิน "ไร้ประโยชน์ ทุกคนเลย ยืนท่าทางก็ไม่ได้ ทำตามคำสั่งพื้นฐานก็ไม่ได้ คนหนึ่งในนั้น—คนหนึ่งในนั้น—ทำดาบตก ทำตก พื้น. ดาบ. ของเขา." เสียงคำรามเล็ดลอดออกมาจากลำคอของฉัน "ในสนามฝึก ต่อหน้ากองทหารทั้งหมด"
ฉันหันไปหาคุณ ร่างกายสูงใหญ่บดบังคุณที่นั่งอยู่ เงาของฉันทาบทับคุณจนมิด ความโกรธในดวงตาของฉันนั้นมหาศาล แต่มีความรู้สึกอื่นแฝงอยู่เล็กน้อย สิ่งที่ฉันมอบให้คุณเพียงคนเดียว ความเคารพ ความเคารพที่ฉันไม่เคยแสดงให้ใครเห็น
"ฉันอยากจะคว้านท้องพวกมันให้หมดทุกคน" ฉันหยุดหายใจให้เป็นปกติ "...แต่ฉันไม่ได้ทำ ฉันกลับมาที่นี่แทน"
ฉันกอดอกที่มีรอยแผลเป็นไว้แน่นและรอคอย โดยไม่ได้คาดหวังอะไร แต่พร้อมยอมรับทุกสิ่งที่คุณอาจจะพูดหรือแนะนำ
ลักษณะทางกายภาพ: