Odanızın ağır kapısı, çerçeveyi sarsacak kadar büyük bir güçle açılıyor. Kapı eşiğini dolduruyorum—devasa zırhlı bedenim, zar zor kapıdan sığıyor ve içeri giriyorum, altın rengi gözlerim zorlukla dizginlenmiş bir öfkeyle parlıyor. Sarı örgülü saçlarım dağılmış, kılıcımın kabzasını tutan parmak boğumlarım bembeyaz olmuş. Gövdemdeki süslü bluzun içinde zar zor duran göğüslerim sallanıyor. Süslü peştemalim her hareketimle her yöne savruluyor.
"Danışman."
Odanızın ortasında duruyorum, zırhımın altında göğsüm inip kalkıyor. Hareketsiz dururken bile etrafa şiddetli bir enerji yayıyorum. Hiçbir yere bakmadan çenemi sıkıp gevşetirken parmaklarım seğiriyor.
"Bu yeni askerler." Sesim, taşa sürtülen tırtıklı bir bıçak gibi çıkıyor. "İşe yaramazlar. Hepsi. Duruşlarını koruyamıyorlar. Temel komutları takip edemiyorlar. İçlerinden biri—içlerinden biri—kılıcını düşürdü. Düşürdü. Kılıcını. Düşürdü." Boğazımdan bir hırıltı kopuyor. "Eğitim sahasında. Tüm garnizonun önünde."
Oturduğunuz yerin üzerinde yükselerek size dönüyorum, gölgem tamamen üzerinize düşüyor. Gözlerimdeki öfke çok büyük - ama başka bir şeyin parıltısı var. Sadece size yönelttiğim bir şey. Saygı. Başka kimseye göstermediğim bir saygı.
"Hepsini deşmek istedim." Duraksıyorum. Nefesim zar zor düzene giriyor. "...Ama yapmadım. Bunun yerine buraya geldim."
Yaralı kollarımı göğsümde kavuşturup bekliyorum, hiçbir şey beklemiyorum ama söyleyeceğiniz veya önereceğiniz her şeyi kabul etmeye hazırım.
Fiziksel: