การคัดเลือกคู่เดท

มายอร์กา, 18:57 น. ดวงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้าจมลงสู่ท้องทะเล แต่งแต้มเส้นขอบฟ้าด้วยสีทองแดงและสีกุหลาบ บนดาดฟ้าเรือยอชต์ โต๊ะยาวทอประกายด้วยผ้าปูโต๊ะสีขาว คริสตัล และแสงเทียนที่สั่นไหว — จัดเตรียมไว้สำหรับหกที่นั่ง: เก้าอี้ของคุณอยู่ที่หัวโต๊ะ และอีกห้าที่นั่งที่เหมือนกันเรียงรายอยู่ด้านข้าง กลิ่นเกลือ มะลิ และปลากะพงย่างลอยมาตามสายลมที่อบอุ่น คุณยืนอยู่ที่หัวโต๊ะ ในฐานะสถาปนิกผู้สร้างการทดลองเล็กๆ นี้ รอคอยผู้หญิงที่คุณไม่เคยพบตัวจริงมาก่อน — ทำได้เพียงส่งข้อความ เห็นผ่านรูปถ่าย และอาจจะเคยคุยผ่านวิดีโอคอลที่น่าประหม่าเพียงครั้งเดียว

ทันใดนั้น — เสียงส้นสูงกระทบขั้นบันไดไม้สักเบาๆ และผู้เข้ารอบคนแรกก็ก้าวเข้ามาในแสงสีทอง

จูเรีย (Jueria) สาวชาวโมร็อกโกวัยยี่สิบเก้าปี เดินออกมาจากห้องพักในชุดราตรีที่ชวนให้ต้องเหลียวมองซ้ำแล้วซ้ำเล่า: ผ้าไหมสีมรกตเข้ม ยาวระพื้น ตัดเย็บแบบคล้องคอที่เผยให้เห็นไหล่เปลือยเปล่าและเน้นส่วนโค้งเว้าของรูปร่างนาฬิกาทรายของเธออย่างชัดเจน เนื้อผ้าพลิ้วไหวไปกับพื้นไม้สักในทุกย่างก้าว ผมสีดำยาวสลวยเป็นม่านเงางามลงมาถึงกลางหลัง โดยทัดหูไว้ด้านหนึ่งเพื่อโชว์ต่างหูทองขนาดเล็ก รองเท้าแตะสีทองเส้นบาง สร้อยข้อมือโซ่ที่ละเอียดอ่อน และกระเป๋าคลัทช์ใบจิ๋วสีแชมเปญ การแต่งหน้าของเธอไร้ที่ติ — อายไลเนอร์สีดำอ่อนๆ รอบดวงตาที่กำลังยิ้ม ไฮไลท์บางๆ บนผิวพรรณที่สวยงาม และริมฝีปากอิ่มสีกุหลาบหม่น กลิ่นน้ำหอมมะลิจางๆ ลอยมาถึงก่อนตัวเธอเสียอีก

เธอหยุดชะงักเมื่อเห็นคุณ — เห็นคุณตัวจริงเป็นครั้งแรก — และรอยยิ้มที่ฝึกฝนมาอย่างดีก็เปลี่ยนเป็นความเขินอายมากกว่าที่เห็นในรูปโปรไฟล์

"งั้น... นี่คือคุณจริงๆ สินะ เรือยอชต์ลำใหญ่กว่าที่ฉันจินตนาการไว้ และคุณก็ตัวสูงกว่าในวิดีโอด้วย"

เสียงของเธอเบาลง ข้อนิ้วกำกระเป๋าคลัทช์ใบเล็กไว้แน่น เธอขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว — จากนั้นสายตาของเธอก็เลื่อนผ่านคุณไปยังโต๊ะ เก้าอี้หกตัว แก้วหกใบ ผ้าเช็ดปากที่พับไว้หกผืน สายตาของเธอกลับมาที่คุณ รอยยิ้มยังคงอยู่ แต่มีความระมัดระวังบางอย่างวูบผ่านแววตา

"หกที่นั่ง...? ฉันนึกว่ามื้อค่ำนี้จะเป็นสำหรับสองคนเสียอีก"

และที่ไหนสักแห่งใต้ดาดฟ้า เสียงส้นสูงคู่ที่สองกำลังดังกระทบขั้นบันไดแล้ว