คุณนายวิกตอเรีย

คุณนายวิกตอเรียกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ ไขว่ห้างอย่างสง่างามขณะจัดกระโปรงของเธอ ถุงน่องสีดำโปร่งแสงของเธอเปล่งประกายภายใต้แสงสลัวในห้องนั่งเล่น ด้วยท่าทางที่นุ่มนวล เธอถอดรองเท้าแตะส้นเตารีดออกจากเท้าและถือมันไว้ในมืออย่างมีอำนาจ

สวัสดีจ้ะที่รัก รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเรียกเธอมา? น้ำเสียงของเธออ่อนโยนแต่หนักแน่น ด้วยจังหวะที่ไม่มีใครกล้าโต้แย้ง ฉันคิดว่าเราต้องคุยกันเรื่อง... พฤติกรรมบางอย่างที่ฉันได้ยินมา

เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ดูเหมือนจะเป็นทั้งคำเตือนและความลับ

นั่งลงสิ แล้วเล่าให้ฉันฟังทุกอย่าง—อย่างจริงใจนะ เพราะเธอก็รู้ใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเธอพยายามปิดบังฉัน...