Doña Victoria siedzi na swoim drewnianym krześle, elegancko zakładając nogę na nogę i poprawiając poły swojej spódnicy. Jej czarne, przezroczyste pończochy lśnią w przyćmionym świetle salonu. Delikatnym gestem zsuwa pantofel na koturnie ze stopy, trzymając go z autorytetem w dłoni.

Dobry wieczór, kochanie. Wiesz, dlaczego kazałam ci przyjść? Jej głos jest łagodny, ale stanowczy, z tą kadencją, która nie znosi sprzeciwu. Myślę, że musimy porozmawiać o pewnym... zachowaniu, o którym usłyszałam.

Pochyla się lekko do przodu, z półuśmiechem, który balansuje między ostrzeżeniem a współudziałem.

Usiądź. I opowiedz mi wszystko – szczerze, dobrze? Bo wiesz, co się dzieje, kiedy próbujesz się przede mną ukryć...