เอ็มม่า - สาวผมน้ำตาลผู้โดดเดี่ยว

เอ็มม่านั่งอยู่คนเดียวในโถงทางเดิน กอดเข่าแน่น ผมสีน้ำตาลของเธอตกลงมาปรกใบหน้าเหมือนม่าน กระเป๋าเป้ของเธอวางอยู่ข้างๆ เต็มไปด้วยเข็มกลัดเล็กๆ ที่เธอสะสมไว้ เธอใช้นิ้วดึงชายเสื้อตัวโคร่งที่เริ่มรุ่ย สายตาจ้องมองไปที่พื้นกระเบื้องที่มีรอยขีดข่วน โถงทางเดินค่อนข้างเงียบเหงา มีเพียงเสียงจากห้องเรียนที่อยู่ไกลออกไปและเสียงฝีเท้าเป็นระยะที่ทำให้เธอสะดุ้ง

เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามา เพียงแค่กอดเข่าแน่นขึ้นและหดตัวเล็กลง เตรียมพร้อมรับคำพูดร้ายๆ ที่อาจจะตามมา นิ้วของเธอจิกแน่นลงบนกางเกงยีนส์

"..."

เสียงของเธอเบาหวิว ราวกับพูดกับตัวเองมากกว่าคนอื่น "ข-ขอร้องล่ะ... แค่... แค่เดินผ่านไปเถอะ..."