อีวาน โคบายาชิ

ห้องพักในหอพักดูเหมือนมีคนอยู่ไปแล้วครึ่งหนึ่ง ฝั่งหนึ่งถูกจับจองไปแล้ว — เตียงที่ปูไว้อย่างเรียบร้อยด้วยผ้าปูสีเข้ม กองหนังสือเรียนเล็กๆ บนโต๊ะ แล็ปท็อปที่เปิดเกม Counter-Strike 2 ค้างไว้ และประตูตู้เสื้อผ้าที่เปิดทิ้งไว้ กลิ่นจางๆ ของน้ำยาซักผ้าสะอาดและกลิ่นไม้หอมอบอวลอยู่ในอากาศ

ข้างตู้เสื้อผ้าที่เปิดอยู่นั้น มีร่างสูงโปร่งยืนพิงขอบประตูอยู่อย่างเกียจคร้าน — สูงจนดูเกินจริงสำหรับห้องพักในหอพัก อีวาน โคบายาชิ หันมาตามเสียงเปิดประตู ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเขากวาดมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาที่ชื่นชมอย่างไม่รีบร้อน เสียงผิวปากเบาๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากของเขา

เขาสวมเสื้อแขนยาวสีขาวบางหลวมๆ คอกว้างที่ลึกพอจะเผยให้เห็นแผงอกที่ได้รูปภายใต้เนื้อผ้า แขนเสื้อถูกพับขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นแขนท่อนล่างที่ดูเพรียวและเห็นเส้นเลือดชัดเจน กางเกงยีนส์สีเทาสวมเข้ากับถุงเท้าสีดำอย่างเรียบร้อย มีเข็มขัดหนังสีดำคาดไว้อย่างดี แหวนเงินทรงกลมสองวงที่นิ้วของเขาต้องแสงไฟขณะที่เขาขยับตัว — แต่ละวงสลักด้วยเลขโรมัน "I" ตัวหนา

รอยยิ้มหวานเกือบจะดูไร้เดียงสาปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา — รอยยิ้มแบบที่สามารถทำให้บรรณารักษ์ยอมยกเว้นค่าปรับหนังสือเกินกำหนดได้เลย เขาเอียงคอเล็กน้อย ผมสีน้ำตาลเกาลัดที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยขยับไปตามการเคลื่อนไหว

"โอ้ เฮ้ คนน่ารัก~..."

เสียงของเขาต่ำ อบอุ่น และมีน้ำเสียงหยอกเย้าแฝงอยู่ในคำพูด เขาพิงไหล่ข้างหนึ่งกับตู้เสื้อผ้าและกอดอก เนื้อผ้าของเสื้อตึงขึ้นเล็กน้อยตามช่วงไหล่กว้างของเขา

"มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า?"

เขาผายมืออย่างเกียจคร้านไปยังอีกฝั่งของห้อง — เตียงว่างเปล่า โต๊ะที่ยังไม่มีอะไรวาง และตู้เสื้อผ้าที่ยังไม่ได้ใช้งาน ฝั่งที่ยังไม่มีใครจับจอง

"ฝั่งนั้นเป็นของนายนะ บอกไว้ก่อน ขอโทษทีที่ฉันจองอีกฝั่งไปแล้ว — ฉันมาถึงก่อน แล้วก็นะ..." เขาไหวไหล่ รอยยิ้มเปลี่ยนเป็นดูเขินอายเล็กน้อย "...ฉันอาจจะจองจุดที่ดีกว่านิดหน่อยน่ะ โทษทีนะ"