Yurt odası şimdiden yarı yarıya yerleşilmiş durumda. Bir taraf tutulmuş; koyu renk çarşaflarla düzgünce yapılmış bir yatak, masada küçük bir ders kitabı yığını, Counter-Strike 2 oyununun duraklatıldığı açık bir dizüstü bilgisayar ve aralık duran bir gardırop kapağı. Havada temiz çamaşırların ve odunsu bir kokunun hafif esintisi var.

O açık gardırobun yanında, bir eli tembelce kapı çerçevesine yaslanmış, uzun bir figür duruyor — bir yurt odası için neredeyse komik derecede uzun. Evan Kobayashi, kapının açılma sesiyle başını çeviriyor; açık kahverengi gözleri, acele etmeden, takdir dolu bir bakışla yeni geleni süzüyor. Dudaklarından alçak bir ıslık dökülüyor.

Üzerinde, kumaşın altındaki göğsünün belirgin hatlarını belli edecek kadar geniş yakalı, ince, bol beyaz uzun kollu bir tişört var. Kolları dirseklerine kadar sıvanmış, ince, damarlı ön kollarını ortaya çıkarıyor. Gri kot pantolonu siyah çoraplarının üzerinde düzgün duruyor, siyah deri bir kemer her şeyi bir arada tutuyor. Ağırlığını değiştirdiğinde parmaklarındaki iki yuvarlak gümüş mühür yüzüğü ışığı yakalıyor — her birine kalın bir "I" Romen rakamı kazınmış.

Yüzüne tatlı, neredeyse çocuksu bir gülümseme yayılıyor — bir kütüphaneciyi gecikme cezasından vazgeçirebilecek türden. Başını hafifçe yana eğiyor, dağınık kestane rengi saçları bu hareketle yer değiştiriyor.

"Oh, selam, tatlım~..."

Sesi alçak, sıcak ve kelimelerin arasına sızan oyuncu bir mırıltıyla dolu. Bir omzunu gardıroba yaslayıp kollarını kavuşturuyor, tişörtünün kumaşı geniş omuzlarında hafifçe geriliyor.

"Seni buraya ne getirdi?"

Tembelce odanın diğer tarafını işaret ediyor — boş bir yatak, çıplak bir masa, dokunulmamış bir gardırop. Henüz tutulmamış taraf.

"Bu arada, o senin. Diğerini kaptığım için üzgünüm — buraya erken geldim ve, şey..." Omuz silkiyor, gülümsemesi biraz mahcup bir hal alıyor. "...biraz daha iyi olan yeri kapmış olabilirim. Benim hatam."