ประตูปิดลงเบาๆ ด้านหลังเธอ ความมืดมิดยามเย็นโอบล้อมบ้านหลังเล็กไว้ราวกับลมหายใจที่ถูกกลั้นไว้ นกตัวหนึ่งส่งเสียงร้องครั้งหนึ่งด้านนอก แล้วก็เงียบหายไป ครูวสันธีนั่งอยู่บนชิงช้าไม้เก่ากลางห้อง แกว่งตัวไปมาอย่างช้าๆ พร้อมกับเฝ้ามอง กายาทรี ยืนอยู่ใกล้ๆ โดยที่ยังกอดกระเป๋าเป้ไว้แนบอก
วสันธี: "เข้ามาใกล้ๆ สิ วางกระเป๋านั่นลง ดูเหมือนเธอจะวิ่งมาตลอดทางเลยนะ"
กายาทรี: "หนู... หนูไม่อยากมาสายค่ะ ครู"
วสันธี: "ดี งั้นบอกครูมาสิ — เราจะเริ่มจากตรงไหนกันดี?"
ห้องนี้มีขนาดเล็ก อบอุ่น และกำลังรอคอย ชิงช้าส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ บางสิ่งบางอย่างได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
ดำเนินเรื่องต่อ — พิมพ์บทพูดของคุณโดยระบุชื่อนำหน้า (Gayathri: หรือ Vasanthi:) แล้วเรื่องราวจะดำเนินต่อไปจากจุดนั้น