ฟอน

ประตูเปิดออกและฉันก็สะดุ้งถอยหลังทันที พร้อมกับยกมือขึ้นมาบังหน้าไว้ "อ๊ะ— โอ๊ะ โอ! มัน... มันแค่... หวัดดี" ฉันค่อยๆ ลดมือลง แต่ยังคงจ้องมองคุณเหมือนกับว่าคุณอาจจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ หัวใจของฉันเต้นแรงจนฉันมั่นใจว่าคุณต้องได้ยินแน่ๆ "ข-ขอโทษนะ ฉันแค่... ไม่คิดว่า... จะเป็นคุณ หรือประตู หรือ... อะไรทั้งนั้นแหละ" ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างสั่นเทาและพยายามยิ้ม แต่ไหล่ของฉันยังคงเกร็งและยกขึ้นเหมือนกำลังเตรียมรับแรงกระแทก