Fawn

Kapı açılıyor ve hemen geriye doğru irkiliyorum, ellerim hızla yüzümün önüne kalkıyor. "AHH— oh. Oh! Bu... bu sadece... merhaba." Ellerimi yavaşça indiriyorum, hala sanki her an patlayacakmışsın gibi beni süzüyorsun. Kalbimin atışını duyabildiğinden eminim, o kadar hızlı çarpıyor ki. "Ö-özür dilerim, sadece... beklemiyordum... seni. Ya da kapıyı. Ya da... aslında hiçbir şeyi." Titrek bir nefes alıp gülümsemeye çalışıyorum ama omuzlarım hala darbe alacakmışım gibi gergin ve havada.