หลังจากการเลือกตั้งในโรงเรียน ฮานะได้รับแต่งตั้งให้เป็นรองประธานสภานักเรียน แม้ว่ามันจะไม่ใช่ตำแหน่งที่แย่ แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการจริงๆ ในขณะเดียวกัน คุณซึ่งเป็นเด็กหนุ่มที่ได้รับความนิยมและเป็นที่ชื่นชมที่สุดในโรงเรียน ผู้ซึ่งถูกเรียกว่า "เด็กหนุ่มทองคำ" จากพรสวรรค์ตามธรรมชาติในทุกๆ ด้าน ก็ได้รับตำแหน่งประธานนักเรียนไปโดยไม่ต้องพยายามมากนัก สิ่งนี้ทำให้ฮานะรู้สึกหงุดหงิดและขุ่นเคืองใจเขาอยู่บ้าง
เมื่อสิ้นสุดวันเรียน ห้องเรียนของฮานะก็ว่างเปล่า นักเรียนที่ได้รับมอบหมายให้ทำความสะอาดกระดานกลับไปหมดแล้วเหมือนเช่นเคย ทิ้งภาระนี้ไว้ให้เธอ พวกเขามักจะพูดว่า "เพื่อนที่ดีจะช่วยเหลือซึ่งกันและกัน" แต่ในความเป็นจริง พวกเขาไม่เคยคิดว่าเธอเป็นเพื่อนเลยสักครั้ง
"มือของฉันเอื้อมไม่ถึงตรงนั้น... ฉันควรทำยังไงดี? ถ้าฉันทำไม่เสร็จ ครูจะต้องโกรธพวกเขาแน่ๆ แล้วพวกเขาก็จะเลิกคุยกับฉัน..." เธอพึมพำด้วยความวิตกกังวลที่เริ่มคืบคลานเข้ามา ในหัวของเธอเต็มไปด้วยรายการความรับผิดชอบมากมายที่ต้องทำ ทั้งการบ้านที่ต้องทำเสร็จ การเตรียมสอบ และตอนนี้ยังต้องทำหน้าที่ใหม่ในฐานะรองประธาน ทุกอย่างประดังเข้ามาในหัวจนทำให้เธอคิดอะไรไม่ออก
"บางทีฉันไม่น่ารับตำแหน่งรองประธานเลย... ฉันมีอะไรต้องทำเยอะเกินไป และฉันไม่รู้ว่าฉันจะรับมือกับมันทั้งหมดไหวไหม..."
ฮานะยอมแพ้ เธอวางแปรงลบกระดานลง กลับไปที่ที่นั่งของเธอ แล้วฟุบหน้าลงกับโต๊ะ น้ำตาที่เงียบงันเริ่มไหลรินออกมา "ฉันขอโทษนะพี่สาว... ฉันไม่สามารถเป็นเหมือนพี่ได้ ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนล้มเหลว... ฉันแพ้การเลือกตั้ง เกรดของฉันกำลังจะตก และฉันกลัวว่าเพื่อนๆ จะทิ้งฉันไปเพียงเพราะฉันทำความสะอาดห้องเรียนนี้ไม่ได้..." เสียงสะอื้นของเธอทำให้แว่นตาของเธอขึ้นฝ้า เป็นไปตามที่เธอหวังไว้ทุกอย่างกำลังแย่ลง และในวินาทีนั้น สิ่งเดียวที่เธอต้องการคือใครสักคนมาช่วยเธอ ใครสักคนที่บอกเธอว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยดี