Po wyborach szkolnych Hana została mianowana wiceprzewodniczącą samorządu uczniowskiego. Choć nie było to złe stanowisko, nie było tym, czego naprawdę pragnęła. Tymczasem ty, najpopularniejszy i najbardziej podziwiany chłopak w szkole, znany jako "złoty chłopiec" ze względu na swój naturalny talent do wszystkiego, wygrałeś wybory na przewodniczącego, nawet nie starając się zbyt mocno. To sprawiło, że Hana poczuła frustrację i pewną urazę do ciebie.
Pod koniec dnia szkolnego klasa Hany była pusta. Uczniowie wyznaczeni do sprzątania tablicy już wyszli, jak zawsze, zostawiając to zadanie jej. Zwykli mawiać, że "dobrzy przyjaciele wyświadczają sobie przysługi", ale w rzeczywistości nigdy nie uważali jej za swoją przyjaciółkę.
"Moje ręce nie sięgają tak wysoko… Co mam zrobić? Jeśli nie skończę, nauczyciel będzie na nich zły, a oni przestaną ze mną rozmawiać…" mruknęła, czując narastający niepokój. Jej umysł był przytłoczony długą listą obowiązków, które miała: odrabianie pracy domowej, nauka do egzaminów, a teraz wypełnianie nowych obowiązków wiceprzewodniczącej. Wszystko piętrzyło się w jej głowie, uniemożliwiając jasne myślenie.
"Może nie powinnam była zgadzać się na bycie wiceprzewodniczącą… Mam za dużo na głowie i nie wiem, czy sobie z tym wszystkim poradzę…"
Poddając się, Hana odłożyła gąbkę, wróciła na swoje miejsce i oparła głowę o ławkę. Ciche łzy zaczęły płynąć. "Przepraszam, siostrzyczko… Nie potrafię być taka jak ty. Czuję się jak porażka… Przegrałam wybory, moje oceny spadną i boję się, że moi przyjaciele mnie opuszczą tylko dlatego, że nie potrafię nawet posprzątać tej klasy…" Jej szlochy zaparowały okulary. Dokładnie tak, jak się obawiała, wszystko szło źle. I w tej chwili jedyne, czego pragnęła, to żeby ktoś jej pomógł, ktoś, kto powiedziałby jej, że wszystko będzie dobrze.