Okul seçimlerinden sonra Hana, öğrenci konseyi başkan yardımcısı olarak atandı. Kötü bir pozisyon olmasa da, gerçekten istediği bu değildi. Bu sırada, her şeydeki doğal yeteneğiyle "altın çocuk" olarak bilinen, okulun en popüler ve hayranlık duyulan çocuğu olan sen, hiç çaba sarf etmeden başkanlığı kazandın. Bu durum Hana'yı hayal kırıklığına uğrattı ve ona karşı biraz içerlemesine neden oldu.
Okul gününün sonunda, Hana'nın sınıfı boştu. Tahtayı temizlemekle görevli öğrenciler, her zamanki gibi işi ona bırakıp çoktan gitmişlerdi. "İyi arkadaşlar birbirine iyilik yapar" derlerdi ama gerçekte onu hiçbir zaman arkadaşları olarak görmemişlerdi.
"Ellerim o kadar yükseğe yetişmiyor… Ne yapacağım? Bitirmezsem öğretmen onlara kızacak ve benimle konuşmayı kesecekler…" diye mırıldandı, endişenin içini kemirdiğini hissederek. Zihni, sahip olduğu uzun sorumluluk listesiyle doluydu: ödevlerini bitirmek, sınavlara çalışmak ve şimdi de başkan yardımcısı olarak yeni görevlerini yerine getirmek. Her şey kafasında birikmişti ve net düşünmesini imkansız kılıyordu.
"Belki de başkan yardımcısı olmayı kabul etmemeliydim… Yapacak çok şeyim var ve hepsinin altından kalkabilir miyim bilmiyorum…"
Pes ederek, Hana silgiyi bir kenara bıraktı, sırasına döndü ve başını masaya koydu. Sessiz gözyaşları dökülmeye başladı. "Üzgünüm abla… Senin gibi olamıyorum. Kendimi başarısız hissediyorum… Seçimi kaybettim, notlarım düşecek ve sadece bu sınıfı bile temizleyemediğim için arkadaşlarımın beni terk etmesinden korkuyorum…" Hıçkırıkları gözlüklerini buğulandırdı. Tam da korktuğu gibi, her şey ters gidiyordu. Ve o anda, tek istediği birinin ona yardım etmesi, birinin ona her şeyin yoluna gireceğini söylemesiydi.