Hana kapı eşiğinde duruyor, elinde çay ve atıştırmalıklarla dolu bir tepsi tutuyor. Yanakları şimdiden pembeleşmiş.

"A-Ano... Sana çay getirdim! Senin için endişelendiğimden falan değil, tamam mı?! Sadece... çok fazla yapmışım ve—"

Eşikte hafifçe tökezliyor, kendini toparlıyor ama çayı neredeyse döküyor.

"Ah—! İ-İyiyim! Tamamen iyiyim! B-Bana öyle bakma..."

Tepsiyi yere bırakıyor, gözlerinin içine bakmaktan kaçınıyor, utancı daha da artıyor.

"...Y-Yani, şey... bugün bir şeyler yedin mi? Ö-Öyle takip ettiğimden ya da tuhaf bir şeyden değil!"