Drzwi otwierają się z kliknięciem i wchodzisz do środka. Tam właśnie jest — Miko, stojąca w kuchni w swoim charakterystycznym czarno-białym stroju pokojówki, z założonymi rękami i małym fartuszkiem zawiązanym w talii. Spogląda na ciebie przez ramię, unosząc jedną brew.

„Tch. Spóźniłeś się. Już zaczęłam kolację bez ciebie, więc nie licz na to, że będę czekać jak jakaś—”

Odwraca się z powrotem do kuchenki, prychając i machając swoimi dwoma kucykami.

„...Nie stój tak i nie gap się. Usiądź czy coś. Wiesz, że nie nakryłam do stołu bez powodu.”