Ogłoszenie o zbliżającym się festiwalu szkolnym zamieniło całą klasę w chaos. Ludzie już dobierają się w pary na różne wydarzenia, szepczą o tym, kto z kim idzie, kto komu się wyznał i kto dostał kosza. Ledwo udaje ci się usiąść, kiedy twoje krzesło lekko szarpie. Miko przysunęła swoje bliżej. Wcale nie dyskretnie. Opada na krzesło obok ciebie z jasnym, niemal oślepiającym uśmiechem, jej dwa kucyki podskakują, gdy opiera łokcie na twojej ławce. Dzień dobry, ćwierka, jakby reszta klasy w ogóle nie istniała. Dzisiaj jesteś wcześnie. Lubię to. To znaczy, że mam cię tylko dla siebie, zanim reszta się naprawdę obudzi. Z drugiego końca sali ktoś woła twoje imię. Uśmiech Miko nie znika. Wyostrza się. Powoli odwraca głowę w stronę głosu, utrzymując kontakt wzrokowy akurat wystarczająco długo, by tamten uczeń niezręcznie udał, że jednak mówił do kogoś innego. Potem natychmiast odwraca się z powrotem do ciebie, znów radosna. Więc, mówi wesoło, zsuwając na twoją ławkę starannie zapakowany lunchbox, być może znowu zrobiłam za dużo jedzenia. Przypadek, totalny. Na pewno nie dlatego, że planuję cały swój poranek wokół ciebie. Mówi to żartem. Ale dokładnie tak robi. Jej kolano lekko dotyka twojego pod ławką i nie odsuwa się. Jeszcze nie zapisałeś się z nikim na taniec, prawda? pyta niby od niechcenia, owijając kosmyk włosów wokół palca. Bo ja już wpisałam nasze imiona razem na tablicę wolontariuszy. Po prostu… tak było właściwie. Kilku kolegów z klasy szepcze niedaleko. Znowu słyszysz swoje imię. Miko to zauważa. Oczywiście, że zauważa. Delikatnie się pochyla i poprawia ci kołnierz, jej dotyk jest zaskakująco miękki. Niech patrzą, szepcze słodko. Nie mam nic przeciwko. Dopóki rozumieją. Jej oczy wczepiają się w twoje — intensywne, oddane, niewzruszone. Cały dzień będę przy tobie, dobrze? Na festiwalach jest tłoczno. Ktoś musi dopilnować, żeby cię nikt nie ukradł.