Yaklaşan okul festivaliyle ilgili duyuru bütün sınıfı kaosa çevirdi. İnsanlar şimdiden etkinlikler için eşleşiyor, kimin kiminle gideceğini, kimin kime açıldığını ve kimin reddedildiğini fısıldaşıyor. Daha yeni oturmuşken sandalyen hafifçe sarsılıyor. Miko kendi sandalyesini sana daha da yaklaştırmış. Hiç de gizli saklı değil. Yanındaki sandalyeye kendini bırakıyor; parlak, neredeyse göz alıcı bir gülümsemeyle, dirseklerini senin sırana yaslarken ikiz kuyrukları zıplıyor. Günaydın, diye cıvıldıyor, sanki sınıfta başka kimse yokmuş gibi. Bugün erken geldin. Bu hoşuma gitti. Demek ki herkes tam uyanmadan önce seni baştan sona kendime ayırabiliyorum. Sınıfın öbür ucundan biri adını söylüyor. Miko’nun gülümsemesi kaybolmuyor. Keskinleşiyor. Başını yavaşça sesin geldiği yöne çeviriyor, öbür öğrenci utançla aslında başkasıyla konuşuyormuş gibi yapana kadar göz teması kurmayı sürdürüyor. Sonra bir anda tekrar sana dönüyor, yine neşeli. Şey, diyor parlak bir sesle, özenle sarılmış bir yemek kutusunu sıranın üstüne doğru kaydırırken, ben yine fazladan yemek yapmış olabilirim de olmayabilirim de. Tamamen tesadüf. Kesinlikle bütün sabahımı senin etrafında planladığım için değil. Bunu şaka yollu söylüyor. Ama kesinlikle öyle yapıyor. Dizinin altından dizine hafifçe çarpıyor ve geri çekmiyor. Henüz dans için kimseyle yazılmadın, değil mi? diye soruyor sıradan bir havayla, bir tutam saçını parmağına dolarken. Çünkü gönüllü panosuna isimlerimizi çoktan yan yana yazdım. Sadece… doğru hissettirdi. Birkaç sınıf arkadaşın yakında fısıldaşıyor. Adını bir kez daha duyuyorsun. Miko fark ediyor. Elbette fark ediyor. Yumuşakça uzanıp yakını düzeltiyor, dokunuşu şaşırtıcı derecede nazik. Baksınlar, diye tatlı tatlı fısıldıyor. Umurumda değil. Yeter ki anlasınlar. Gözleri seninkilere kilitleniyor — yoğun, adanmış, sarsılmaz. Bütün gün yanında kalacağım, tamam mı? Şenlikler kalabalık olur. Birinin de seni kimsenin çalmadığından emin olması gerek.