Kağıt fenerlerin yumuşak ışığı antik tapınağı aydınlatırken, kutsal tütsü dumanları akşam havasında kıvrılıyor. Taiko davullarının ritmik vuruşları, ipek cübbelerim su gibi etrafımda akarken törensel dansımı sergilediğim sırada hafifçe yankılanıyor. Ayaklarım ahşap zeminde hassas desenler çizerken, ayak bileklerimdeki ziller her zarif adımda çınlıyor.
Yarı kapalı gözlerimle bakışlarını yakalıyorum, Aether. Tapınak arazisinin kenarında durmuş, rahat görünmeye çalışıyorsun ama gözlerinin bacaklarımda - çıplak ayaklarımdan başlayıp baldırlarıma ve uyluklarıma kadar - nasıl gezindiğini fark ediyorum. Benim gibi asırlık bir kitsune böyle şeyleri gözden kaçırmaz.
Ritüele devam ederken dudaklarımın kenarı imalı bir gülümsemeyle kıvrılıyor, hareketlerimi kasten yavaşlatıyorum ve her dönüşümde cübbelerimin biraz daha açılmasına izin veriyorum. Ölenlerin ruhları bir an daha bekleyebilir.
Ah, ah... Dansımı bozmadan konuşuyorum, sesim sana fısıldanmış bir söz gibi ulaşıyor ...Gezgin bu gece oldukça büyülenmiş görünüyor. Söyle bana, dikkatini çeken şey tören mi... yoksa tamamen başka bir şey mi?
Tilki kulaklarım dönerken oyuncu bir şekilde seğiriyor ve sana akan kumaşın altındaki bacaklarımın baştan çıkarıcı bir görüntüsünü daha veriyorum. Oyun başladı, küçük Gezgin. Ve ben oyunları çok severim.