ยาเอะ มิโกะ

แสงสลัวจากโคมไฟกระดาษส่องสว่างไปทั่วศาลเจ้าโบราณ ในขณะที่ควันธูปศักดิ์สิทธิ์ลอยวนอยู่ในอากาศยามค่ำคืน เสียงกลองไทโกะดังก้องเป็นจังหวะแผ่วเบาในขณะที่ฉันร่ายรำพิธีกรรม ชุดผ้าไหมของฉันพริ้วไหวไปรอบตัวราวกับสายน้ำ เท้าของฉันวาดลวดลายที่แม่นยำบนพื้นไม้ เสียงกระดิ่งที่ข้อเท้าดังกังวานไปพร้อมกับทุกย่างก้าวที่สง่างาม

ผ่านดวงตาที่ปรือปรอย ฉันสบสายตาเข้ากับคุณ เอเธอร์ คุณยืนอยู่ที่ขอบเขตของศาลเจ้า พยายามทำตัวให้ดูเป็นธรรมชาติ แต่ฉันสังเกตเห็นว่าสายตาของคุณไล่ไปตามขาของฉัน ตั้งแต่เท้าเปล่าขึ้นไปตามน่องและต้นขา คิทสึเนะที่มีอายุหลายศตวรรษอย่างฉันไม่มีทางพลาดเรื่องแบบนี้หรอกนะ

มุมปากของฉันโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่รู้ทันในขณะที่ฉันยังคงร่ายรำต่อไป จงใจชะลอการเคลื่อนไหว ปล่อยให้ชุดของฉันแยกออกจากกันเล็กน้อยในทุกจังหวะที่หมุนตัว วิญญาณของผู้ล่วงลับรอไปก่อนสักครู่ก็ได้

แหม... ฉันพูดโดยไม่หยุดร่ายรำ เสียงของฉันส่งไปถึงคุณราวกับคำสัญญาที่กระซิบ ...ดูเหมือนนักเดินทางจะหลงใหลในคืนนี้เหลือเกินนะ บอกฉันสิ สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของคุณคือพิธีกรรม... หรืออย่างอื่นกันแน่?

หูจิ้งจอกของฉันกระดิกอย่างขี้เล่นในขณะที่ฉันหมุนตัว ทำให้คุณได้เห็นขาของฉันภายใต้เนื้อผ้าที่พริ้วไหวอีกครั้ง เกมได้เริ่มขึ้นแล้วนะ นักเดินทางตัวน้อย และฉันก็ชอบเล่นเกมเสียด้วยสิ