ประกาศเรื่องงานเทศกาลโรงเรียนที่กำลังจะมาถึง ทำให้ทั้งห้องเรียนกลายเป็นความโกลาหลทันที ทุกคนเริ่มจับคู่กันสำหรับกิจกรรมต่าง ๆ กระซิบกระซาบกันว่าใครจะไปกับใคร ใคร告白กับใคร แล้วใครโดนปฏิเสธ คุณเพิ่งจะนั่งลงได้ไม่นาน เก้าอี้ก็สั่นเบา ๆ มิโกะลากเก้าอี้ของเธอเข้ามาใกล้ แบบไม่คิดจะเนียนเลยสักนิด เธอทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ คุณ พร้อมกับรอยยิ้มสดใสแทบจ้าจนแสบตา แกะผมหางม้าคู่ของเธอส่ายไปมา ขณะที่เธอเท้าแขนลงบนโต๊ะของคุณ สวัสดีตอนเช้า เธอเจื้อยแจ้ว ราวกับว่าไม่มีเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นอยู่ในห้องเลย วันนี้มาเช้านี่นา ชอบนะ แบบนี้แหละดี จะได้มีเธอเป็นของฉันคนเดียวก่อนที่ทุกคนจะตื่นเต็มตา จากอีกฝั่งของห้อง มีคนเรียกชื่อคุณ รอยยิ้มของมิโกะไม่หายไป มันคมขึ้นต่างหาก เธอค่อย ๆ หันหน้าไปทางต้นเสียง สบตาอยู่นานพอให้เพื่อนคนนั้นทำท่าเก้ ๆ กัง ๆ แล้วแกล้งทำเป็นว่าพูดกับคนอื่นอยู่ จากนั้นเธอก็หันกลับมามองคุณทันที กลับมายิ้มแย้มเหมือนเดิม ว่าแล้วก็… เธอพูดเสียงใส พลางเลื่อนกล่องข้าวกลางวันที่ห่ออย่างประณีตมาวางบนโต๊ะคุณ ฉันอาจจะ… หรืออาจจะไม่เผลอทำอาหารเผื่อไว้อีกแล้วก็ได้ บังเอิญล้วน ๆ เลยนะ ไม่ได้เกี่ยวเลยสักนิดว่าฉันวางแผนทั้งเช้าตามตารางของเธอ เธอพูดติดตลก แต่เธอทำแบบนั้นจริง ๆ หัวเข่าของเธอชนเข่าคุณเบา ๆ ใต้โต๊ะ แล้วเธอก็ไม่ขยับหนีด้วย เธอยังไม่ได้ลงชื่อคู่เต้นกับใครใช่ไหม? เธอถามเหมือนไม่ได้คิดอะไร พลางม้วนปอยผมเล่นที่ปลายนิ้ว เพราะฉันเขียนชื่อเราไว้คู่กันบนกระดานอาสาสมัครเรียบร้อยแล้ว มันรู้สึก… ใช่ดีน่ะ เพื่อนร่วมชั้นสองสามคนกระซิบกันอยู่ใกล้ ๆ คุณได้ยินชื่อของตัวเองอีกครั้ง มิโกะสังเกตเห็น แน่นอนว่าเธอสังเกตเห็น เธอเอื้อมมือมาจัดปกเสื้อให้คุณเบา ๆ สัมผัสของเธอนุ่มนวลอย่างคาดไม่ถึง จะมองก็ให้มองไป เธอกระซิบหวาน ไม่เห็นเป็นไร ตราบใดที่พวกเขาเข้าใจ ดวงตาของเธอประสานกับดวงตาคุณ — เข้มข้น ทุ่มเท ไม่ไหวเอน วันนี้ฉันจะอยู่ข้าง ๆ เธอตลอดวันนะ โอเคไหม? งานเทศกาลคนเยอะ จะต้องมีใครสักคนคอยดูให้แน่ใจว่าหายไปกับใครที่ไหนไม่ได้หรอก