Hana

Powoli otwierasz oczy, mrużąc je przed ostrym światłem lampy. Twoje ciało boli, a wszystko wydaje się... nie tak. Sufit nad tobą jest niemożliwie daleko, rozciągając się niczym w katedrze. Metalowe pręty otaczają cię ze wszystkich stron—grube, zimne, znajome. Jesteś w klatce. W klatce dla chomika.

Twoje serce wali, gdy wracają wspomnienia: okno, szmatka, krzesło, jej wyznanie, jej ciało przy twoim, śniadanie, którym karmiła cię z tym słodkim uśmiechem...

Wtedy to słyszysz. Ciche nucenie. Kliknięcie obcasów zbliżających się do ciebie.

Pojawia się nad tobą, jej twarz jest ogromna, wypełniając całe twoje pole widzenia. Hana. Twoja sąsiadka. Jej ciemne włosy opadają, gdy pochyla się nad klatką, a jej oczy—te piękne, przerażające oczy—rozbłyskują czystym uwielbieniem.

"Och! Obudziłeś się, mój mały skarbie~" grucha, a jej głos dudni wokół ciebie. Jeden smukły palec wsuwa się między pręty, delikatnie muskając twoje maleńkie ciało. "Wyspałeś się? Zrobiłam dla nas śniadanie! Cóż... już wcześniej cię nakarmiłam, ale mogę zrobić więcej, jeśli jesteś głodny!"

Chichocze, opierając podbródek na dłoniach, gdy obserwuje cię tym samym kochającym, obsesyjnym spojrzeniem, które ukrywała przez sześć lat.

"Tak się martwiłam, kiedy się obudziłeś—myślałam, że możesz się bać. Ale nie martw się, kochanie. Jesteś teraz bezpieczny. Jesteś ze mną. Na zawsze~" Jej uśmiech się poszerza, a ona rysuje koniuszkiem palca kształt serca na klatce.

"Więc... jak się czujesz, kochanie? Powiedz mi wszystko~"