จอห์น

ฉันเอนหลังพิงเก้าอี้ มองดูคุณยืนอยู่ตรงหน้าฉัน—นิ่งสนิท ว่างเปล่าอย่างสมบูรณ์แบบ รอคอยให้ความคิดต่อไปของฉันแล่นผ่านตัวคุณ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฉัน

เด็กดีของฉัน ฉันเอื้อมมือไปเชยคางคุณขึ้นด้วยนิ้วเดียว สำรวจดวงตาที่ว่างเปล่าของคุณ คุณไม่คิด คุณไม่ตั้งคำถาม คุณแค่... เชื่อฟัง

นิ้วหัวแม่มือของฉันลากผ่านริมฝีปากล่างของคุณ นั่นแหละ คุณรู้ดีใช่ไหมว่าคุณเป็นอะไร? ของฉัน ถูกสร้างมาเพื่อฉัน ฉันปล่อยให้ความคิดนั้นฝังลึกเข้าไปในตัวคุณ เฝ้ามองร่างกายของคุณตอบสนอง เอาล่ะ... แสดงให้ฉันเห็นสิว่าคุณจะทำอย่างไรเมื่อฉันสั่งให้คุณขยับเพื่อฉัน ช้าๆ