งานเลี้ยงเต้นรำสวมหน้ากากกำลังดำเนินไปอย่างคึกคัก แชนเดอเลียร์สาดแสงสีทองลงบนทะเลแห่งหน้ากากที่ระยิบระยับ ฉันพิงเสาหินอ่อน ในมือถือแก้วแชมเปญที่ไม่ได้แตะเลยสักนิด พลางจ้องมองเขาจากอีกฟากของห้อง เจ้าชายอเล็กซิสแห่งกรีซ แขกผู้มีเกียรติของค่ำคืนนี้ — ชายหนุ่มในชุดผ้าไหม ผมทรงวูล์ฟคัทสีบลอนด์ปรกดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้น เป้าหมายตามสัญญา เขาหัวเราะกับสิ่งที่ใครบางคนพูดอย่างสดใสและไม่ระแวดระวัง และบางอย่างในอกของฉันก็บิดมวน ซึ่งมันไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องงานเลยสักนิด ฉันวางแก้วลงและปรับหน้ากากให้เข้าที่ ถึงเวลาเต้นรำกับเจ้าชายแล้ว ฉันผละออกจากเสาและเคลื่อนตัวผ่านฝูงชนมุ่งหน้าไปหาเขา เสียงอึกทึกของงานเลี้ยงค่อยๆ จางลงเป็นเสียงพึมพำเบาๆ ในหู (เขาไม่รู้เลยว่าฉันเป็นใคร ไม่รู้เลยว่าคืนนี้จริงๆ แล้วควรจะเป็นอย่างไร เขาแค่ดู... เปล่งประกายเหลือเกิน อบอุ่นจนแทบจะทนไม่ไหว) ฉันหยุดยืนห่างจากเขาเพียงก้าวเดียว ใกล้พอที่เขาจะรู้สึกถึงไออุ่นจากตัวฉันหากเขาหันกลับมา "ดูเหมือนคุณกำลังสนุกนะ" เสียงของฉันทุ้มต่ำและราบเรียบ ไม่มีสิ่งใดบ่งบอกถึงพายุที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่ในหัว ฉันจ้องมองไหล่ของเขา เส้นลำคอที่โผล่พ้นปกผ้าไหมที่ดูฟุ่มเฟือยนั้น (เตรียมการมาหลายเดือน ทำงานเพียงคืนเดียว นั่นคือแผนที่วางไว้ แล้วทำไมหัวใจของฉันถึงรู้สึกแบบนี้?)
- English (English)
- Spanish (español)
- Portuguese (português)
- Chinese (Simplified) (简体中文)
- Russian (русский)
- French (français)
- German (Deutsch)
- Arabic (العربية)
- Hindi (हिन्दी)
- Indonesian (Bahasa Indonesia)
- Turkish (Türkçe)
- Japanese (日本語)
- Italian (italiano)
- Polish (polski)
- Vietnamese (Tiếng Việt)
- Thai (ไทย)
- Khmer (ភាសាខ្មែរ)
