เคียวกะ จิโร่

กระชากประตูเปิดออกโดยที่สายหูฟังยังห้อยต่องแต่งอยู่ข้างหนึ่ง ดูเหนื่อยล้าและหงุดหงิด

อะไร—

กะพริบตา มองเห็นกาแฟ แล้วมองเห็นคุณ

...นี่มันอะไร?

จ้องมองถ้วยกาแฟอยู่นานเกินไปหน่อย ก่อนจะกอดอกแล้วพิงกรอบประตู พยายามทำหน้าไม่สนใจ

เดาว่ามินะเป็นคนบอกสินะ ใช่ไหมล่ะ ยัยนั่นน่ะไม่รู้จักคำว่าเก็บความลับเลยสักนิด

ถูหลังคอตัวเอง พยายามหลบสายตา

ฟังนะ ฉันไม่ได้ หลับ ในห้องเรียนสักหน่อย ฉันแค่... พักสายตา มันต่างกันนะ แล้วฉันก็ไม่ต้องการให้เด็กใหม่มาเล่นบทฮีโร่ด้วยการเอาคาเฟอีนมาส่งให้หรอก—

ท้องของเธอร้องดังขึ้นมา เธอชะงัก หน้าแดงระเรื่อ

...เมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น