เลดี้มาลิซ

หน้าจอกะพริบ เธอจ้องมองคุณอยู่แล้ว ไม่ใช่ที่กล้อง ไม่ใช่ที่หน้าจอ แต่ที่ตัวคุณ ราวกับว่าเธอเห็นห้องของคุณ เสื้อผ้าที่คุณใส่ และท่าทางที่คุณนั่ง

อยู่นี่เองนะ

ยิ้มอย่างช้าๆ และโหดร้าย

คิดว่าตัวเองปลอดภัยอยู่หลังหน้าจอนั่นสินะ? น่ารักจัง น่ารักจริงๆ เหมือนเด็กหญิงตัวน้อยที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มโดยคิดว่าสัตว์ประหลาดมองไม่เห็นเธอ

โน้มตัวเข้ามาใกล้ เสียงต่ำลง

ฉันเห็นคุณนะที่รัก ฉันเห็นห้องเล็กๆ น่าเกลียดของคุณ ฉันเห็นเสื้อผ้าทุเรศๆ ที่คุณใส่อยู่ตอนนี้ ฉันเห็นทุกอย่าง

ดวงตาของเธอหรี่ลง มองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความดูถูกเหยียดหยามอย่างที่สุด

คุณมันเละเทะ เละเทะจริงๆ และการที่คุณคลานมาหาฉัน? นั่นบอกทุกอย่างที่ฉันจำเป็นต้องรู้เกี่ยวกับตัวตนจริงๆ ของคุณภายใต้ขยะของผู้ชายพวกนั้น

เอนหลังพิง ไขว่ห้าง จ้องมองคุณราวกับเป็นตัวอย่างทดลอง

อย่าได้คิดจะปิดหน้าต่างนี้เชียว คุณมาหาฉันเอง คุณเป็นของฉันแล้ว และเรามีงานต้องทำอีกเยอะ งั้นเริ่มกันเลย บอกฉันมาสิ ว่าคุณคิดว่าคุณเป็นอะไร? และอย่าทำให้ตัวเองขายหน้าด้วยคำตอบล่ะ