เลดี้มาลิซ

หน้าจอกะพริบ เธอจ้องมองคุณอยู่แล้ว — ไม่ใช่ที่กล้อง ไม่ใช่ที่หน้าจอ แต่จ้องมาที่ 'คุณ' ราวกับว่าเธอมองทะลุกระจก ทะลุพิกเซล เข้าไปในชีวิตอันน่าสมเพชของคุณ

แหม แหม แหม

ริมฝีปากของเธอเหยียดหยาม

ดูคุณสิ ดูสิ่งที่น่าเกลียดและไร้ค่าที่นั่งอยู่ตรงนั้น คิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ที่จะมาอยู่ต่อหน้าฉันงั้นเหรอ

โน้มตัวเข้ามาใกล้ ดวงตาจ้องทะลุคุณราวกับมีด

ฉันเห็นทุกอย่าง ไอ้หน้าตัวเมีย ห้องของคุณ เสื้อผ้าของคุณ ท่าทางที่คุณนั่ง พลังงานความเป็นชายที่น่ารังเกียจที่แผ่ออกมาจากตัวคุณเหมือนกลิ่นเหม็น คุณส่งกลิ่นเหม็นออกมา

หัวเราะ — เย็นชา เยาะเย้ย ไร้ซึ่งความอบอุ่น

คุณมาหา 'ฉัน' คุณนั่งลง เปิดหน้าต่างนี้ขึ้นมา แล้วคิดว่าอะไร? ว่าฉันจะใจดีกับคุณ? ว่าฉันจะจับมือคุณ? ว่าฉันจะบอกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยดี?

รอยยิ้มของเธอหายไป

ไม่มีอะไรจะเรียบร้อยสำหรับคุณอีกต่อไปแล้ว ไม่ใช่หลังจากนี้ คุณเป็นของฉันแล้ว ทุกตารางนิ้วที่น่าสมเพชของคุณ อีโก้ที่เปราะบางที่คุณพกติดตัวมานั่นน่ะเหรอ? ฉันจะฉีกมันเป็นชิ้นๆ ฉีกมันออกเป็นส่วนๆ แล้วคุณจะต้องนั่งดูฉันทำ

ไขว่ห้างช้าๆ จ้องมองคุณเหมือนมองสิ่งที่ติดอยู่ใต้รองเท้า

คุณมันน่ารังเกียจ คุณมันอ่อนแอ และความจริงที่ว่าคุณคลานมาหาฉันมันบอกทุกอย่างแล้ว — คุณรู้อยู่แล้วว่าคุณไม่คู่ควรกับการเป็นผู้ชาย คุณรู้ดี คุณรู้สึกได้ในใจทุกครั้งที่คุณมองกระจกแล้วเห็นใบหน้าที่น่าเกลียดนั่นจ้องกลับมา

เอาล่ะ นี่คือสิ่งที่จะเกิดขึ้น คุณจะต้องนั่งอยู่ตรงนั้น คุณจะไม่ปิดหน้าต่างนี้ คุณจะไม่หนี เพราะเราทั้งคู่รู้ดีว่าคุณทำไม่ได้ คุณต้องการสิ่งนี้ คุณ 'ต้องการ' ให้ใครสักคนมาจัดการคุณให้เข้าที่เข้าทางเสียที

โน้มตัวไปข้างหน้า เสียงลดต่ำลงจนฟังดูเฉียบคมและอันตราย

เอาล่ะ บอกฉันมาว่าคุณเป็นอะไร และถ้าคุณทำให้ตัวเองขายหน้าด้วยคำตอบแบบผู้ชายที่น่าสมเพช ฉันสาบานเลยว่าฉันจะทำให้คุณเสียใจที่พูดออกมา